Een schrijver is een dromer met een pen.
Hij probeert zijn werkelijkheid of fantasie op het papier neer te zetten.

Geef je reactie, ik ben er blij mee

Goed, het is tijd dat schrijver terugkeert naar zijn oorsprong.

De laatste weken zijn emotioneel zwaar geweest en hebben mij het plezier wat ik in web-log had ontnomen.
Er zijn van verschillende kanten aanvallen op mij geweest en dat heeft teveel energie gekost.
Gisteren had ik het besluit genomen om te stoppen met web log maar ik heb mijzelf nog een dag extra gegeven. Vandaag is echter gebleken dat het gevoel niet verandert is, misschien wel eerder versterkt.

Het is goed zo, bedankt voor jullie trouwe bezoekjes misschien dat ik in de toekomst terug kom onder een andere naam, in een andere wereld maar voor dit moment is het allemaal wel genoeg.

De web-log blijft wel open maar zal niet meer ververst worden

Liefs

Schrijver

Rode haren omkransen je gezicht
Ogen waarin dromen verborgen zijn
Te weinig vertrouwen in anderen
Het leven bracht teveel aan pijn

Soms hoor ik tranen in je zachte stem
Als je er ‘n moment niet uit kunt komen
Dan klink je stem weer opstandig en fel
Creëer je je eigen wonderlijke dromen

Je hebt de verbittering van ‘n verleden
Die nooit aan je voorbij zal gaan
De dromen van zo lang geleden
Zijn in je gedachten zijn blijven staan

Je vecht, en komt steeds weer boven
Hebt de sterke wil om te kunnen overleven
En ook al besef je het bij jezelf nog niet
Maar je hebt nog ontzettend veel te geven

### Schrijver

Als ik ergens een hekel aan heb is het wel roddel en achterklap.
Kijk, ik kan heel goed begrijpen dat niet iedereen met elkaar om kan gaan als vrienden, zeker niet als er een relatie heeft gespeeld, maar om nu overal op elkaar te gaan zitten afgeven is in mijn ogen weer een heel ander verhaal.
Om als toehoorder een goed verhaal te krijgen zou je twee kanten moeten horen maar helaas zijn de meeste mensen slechts geïnteresseerd in één kant van het verhaal.
En daar is niet tegen te vechten, zeker niet als die iemand ook nog eens een verkeerd beeld neerzet en zich als een slachtoffer voordoet terwijl ze dat zeker niet is. Als ze al slachtoffer is is ze dat van haar eigen onvermogen om de waarheid onder ogen te zien.

Jammer dat er mensen zijn die op een kant van het verhaal hun opinie al maken en dan vrolijk meedoen aan het roddelcircuit.
Privé en Story over gewone mensen.
Heb je het al gehoord ? Nee? Nou weet je ……

Veel plezier ermee mensjes, ik doe er niet aan mee.

Met scheidingen spelen dat soort problemen ook. Huizen waar de vrouw in getrouwde staat meer dan welkom was worden opeens gesloten kerkers als het gaat om een alleenstaande vrouw.
Vrouwen zonder partners zijn opeens gevaarlijke mannen verslinders die er alles aangelegen zijn om huwelijken te slopen.
Ik zal dom zijn maar wat is het verschil tussen een vriendin met man of dezelfde vriendin die geen trouwring om haar vinger heeft?
Overigens, voor mannen geld precies hetzelfde, de getrouwde man heeft toch liever niet dat de ongetrouwde man in de buurt kom van zijn echtgenote.
Hindert niet hoor jongens, de PPT besteller is wel getrouwd maar ja, wie weet wat hij doet als hij zijn brieven in de gleuf laat vallen.

Vertrouwen, daar gaat het mijn inziens om, als mensen elkaar genoeg vertrouwen geven dan kan elke vriendschap daartegen bestand zijn, relatie of niet. Dan ben je blij met die vriendin, getrouwd of niet, kan de vrijgezellige buurman gewoon een kraantje repareren als manlief niet thuis is.

Daarnaast, welke garantie geeft zo’n stukje blinkend goud om iemands vinger? Ik kan er voor een paar centen eentje kopen en bij onbekenden mij voordoen als gehuwd, een getrouwde vrouw kan haar ring afdoen als ze een hapklare brok tegen het lijft loopt waarmee ze wel eens een robbertje zou willen stoeien.

Voor mij is een vriendin een vriendin, iets anders dan een relatie en getrouwd of ongetrouwd maakt daarbij geen verschil.

Misschien is het een idee om het kuisheidsgordeltje weer in te voeren. Kuisheidsgordeltje erom, sleutel aan manlief geven en dan pas kan manlief naar zijn werk, zijn voetbalwedstrijd of zijn vriendin.

Wel oppassen mannen dat ze geen copy kan maken van de sleutel. Je zou raar staan te kijken als je thuis komt, denkt dat je het eeuwenoude spel van de liefde wilt bedrijven om er dan achter te komen dat vrouwlief ineens is voorzien van een ander kuisheidsgordeltje dan toen jij van huis wegging.

Terug gaan naar je vriendin is ook geen optie, manlief zal ondertussen wel thuis zijn gekomen en die is slotenmaker, die heeft geen sleutel nodig om het gordeltje te verwijderen.

En wat moet je dan doen? Apeldoorn bellen ?
Geen verzekering die deze schade dekt. Nee, echte vriendschap is tegen bijna alles bestand, en het zou niet uit mogen maken of er sprake is van een getrouwde man/vrouw of een gescheiden of vrijgezelle.

Overigens , is het geen daad van wantrouwen tegen je partners als je die opeens zou moeten “beschermen” tegen los lopend wild?

En zeg dan eens eerlijk, wat is je huwelijk of liefde dan werkelijk waard?

Ga met vertrouwen de dag in

Liefs

### Een ongetrouwde Schrijver

Even liet ik mijn masker zakken
gaf jou ‘n blik in mijn werkelijkheid
door de waarheid die je daarin las
Raakte ik je steeds meer kwijt

Ik laat tranen drogen in de zon
Maar verdriet zal niet verdwijnen
En steeds als probeer ik te lachen
Zal er in mijn lach pijn verschijnen

Even dacht ik dat ik begrip kreeg
dat iemand MIJ speciaal vond
Maar nu dat warme gevoel voorbij is
Sta ik weer met beide benen op de grond

Dus is het beter om mij te verbergen
Achter ‘n masker met opgeplakte lach
Zodat mij tranen onbereikbaar blijven
en iedereen alleen de clown in mij mag

### Schrijver

En alles wat hij wilde was gewoon weer zijn leven oppakken.
Niets meer en niets minder. Maar ja, zolang anderen proberen zijn leven te verzieken omdat ze zelf niet gelukkig kunnen of willen zijn zal dat er niet inzitten. Hij begrijpt het niet, maar er is zoveel wat hij niet meer begrijp.

Hij is redelijk intelligent maar begrijpt steeds minder van mensen. Hij heeft zich verscholen achter een masker, het masker van een pias, een zorgeloos mens die alleen maar op zijn eigen plezier uit is.
Niemand laat hij meer zijn tranen zien, zijn woorden gaan nergens meer over, oppervlakkig gepraat die alleen maar bedoeld is om de leegte te vullen. Ach ja, soms probeert hij wel weer zijn masker te laten zakken maar ja, op het moment dat hij zichzelf wil zijn ziet hij dat anderen afhaken.

Tien jaar lang heeft hij zijn leven met haar gedeeld, maar uiteindelijk was het zij die besloot om weg te gaan. Zij wilde een nieuw leven, haar oude leven met alles wat daarmee te maken had liet ze hem, als erfenis van een tien jaar geschiedenis. Alle lasten heeft hij van haar overgenomen en toch probeer ze steeds meer om alles wat er gebleven is van zijn leven van hem af te nemen. Ze rust niet voor ze hem ten gronde heeft gericht en hij verliest zo langzamerhand de kracht om te vechten.

Begrijpen kan hij het niet, op geen enkele manier, en alles wat er nog aan gevoel over was voor zijn ex-vrouw wordt vervangen door een vreemd gevoel van afkeer. Ooit waren ze een paar, nu gezworen vijanden en dat is een gevoel wat binnen in hem vreet. Het respect voor juist haar is volledig weg en ondanks alles had hij juist dat willen bewaren.

Maar de buitenwereld zal niets meer aan hem zien, hij laat zijn lach wel zien,maar achter die lach staan de tranen, tranen van onmacht, tranen van woede en tranen van verdriet. Hij staat volop in het leven, heeft een grote bek en schreeuwt zo hard dat ze hem niet kunnen raken maar in de stille nacht als hij zonder iets te zien voor zich uitkijkt dan overvalt hem de eenzaamheid.

Een goede vriendin vertelde hij over zijn gevoel, althans hij probeert het, simpel om het gevoel te delen. En ook bij haar komt hij erachter dat ze zijn gevoel niet kan, misschien wel niet wil begrijpen. Misschien was dat wel weer een fout van hem, verwachten dat een ander kon begrijpen wat hij voelde en daar ook begrip voor zou kunnen opbrengen maar ja, wat dat betreft staat hij misschien buiten de werkelijkheid.

De grote vraag is of hij zichzelf wel kan begrijpen, hij lijkt geen enkele invloed meer te hebben op zijn eigen leven, iets wat hij vroeger tegen gesproken zou hebben, het was immers onzin, je bent zelf verantwoordelijk voor je leven en niemand anders.
En hij was sterk genoeg om zijn eigen leven te leven. Nu zoek hij soms steun, op zijn eigen onbehouwen manier.
Misschien wel omdat er mensen in zijn omgeving zijn (geweest) die hem geleerd hebben om op een andere manier met dingen om te gaan.

Ach, morgen zal het allemaal wel weer meevallen, morgen schijnt de zon en dan zal hij weer doorgaan. Er is teveel wat er gebeuren moet, hij wil en kan zich geen tijd gunnen om er verder over na te denken.

Het zijn slechts momenten, slechte momenten en goede momenten. In onbewaakte momenten is zijn dekking te laag om tegenstand te kunnen bieden maar goed daar leert hij van.

Hoe hard zijn ex het ook probeert, hij zal nooit echt verslagen raken, simpel omdat hij weet dat hij vechten zal.

Zijn vertrouwen heeft een flinke tik gekregen, zijn beste maatje heeft een tik gekregen omdat hij zijn frustratie op haar afreageerde en hij weet niet of dat ooit nog herstelt kan worden en in zijn hart maakt dat hem ook weer bang.

Misschien is dat uiteindelijk wel het grootste verlies wat zijn ex hem heeft toegebracht. Of was het zijn ex niet ?
Was het gewoon zijn eigen onvermogen om anderen te begrijpen?

### Schrijver

Met half gesloten ogen
Kijk je me heel even aan
Gevangen in jouw wereld
Waar ik niet naast je kan staan

Je ziet mijn betraand gezicht
Herkenning komt even boven
Aan dat kind zo lang geleden
Wat in wonderen geloofde

Maar dan keer je weer terug
Naar het verleden afgegleden
Met dode gezichten om je heen
Je strijd heb je gestreden

Ik pak je rimpelige hand
Fluister zacht “ik hou van jou”
Maar binnen in mijn hart
Voel ik de verstikkende kou

Jij was mijn vader, mijn held
Maar je glijd bij mij vandaan
Opgesloten binnen je gedachten
Moest ik je zomaar laten gaan

Dat ene moment van samenzijn
Waarin je even weer herkent
En je mijn naam uitspreekt
Is voor mij zo’n kostbare moment

### Schrijver

Aan de kant van een brede sloot staat de machtige eik al jaren in stilte te staan. Vele jaren zijn aan hem voorbij gegleden, hele generaties had hij zien opgroeien en zijn machtige takken zijn heel vaak het speelterrein geweest voor jonge mensen, zijn stam heel vaak een rustpunt voor ouder mensen.
Onder zijn takken hadden mensen bescherming gezocht voor te veel regen te veel wind maar ook voor een te veel aan zonneschijn. In zijn stam waren verschillende harten gesneden, AB vindt CD lief, in de bescherming van zijn machtige stam waren veel geheimen gepasseerd,veel liefdes aan elkaar verklaart en ook was hij getuige geweest van mening paringsdriftig stelletje.

Ja, de boom heeft veel meegemaakt, hij heeft mensen gezien die, om hun geloof of hun anders zijn, zijn afgevoerd, hij heeft de waanzin gezien die zich langzaam maar zeker van de wereld meester maakt.

Er worden nu geen harten meer is zijn machtige lichaam gesneden, zijn hart is vergiftigt door alle vuile dampen die uit ijzeren monsters komen die in grote vaart aan de andere kant van het water voorbij razen, hij is bijna weggestopt door de vele huizen die in de loop van de jaren zijn gebouwd.

Hij mocht blijven staan, als de grote eik van het dorp, een stukje geschiedenis ingehaald door de tijd. Respect voor zijn machtige verschijning is er niet meer, een keer per jaar komen mensen bij hem lang om wat takken weg te zagen, en dat is het wel. Verder kijkt niemand meer naar hem om Hij heeft alles gegeven wat hij had, maar mensen zijn nu eenmaal ondankbaar.

Zijn enige gezelschap zijn de vogels die zich tussen zijn machtige armen nestelden om broedplaatsen te maken voor hun nageslacht. Nee, het leven is maar eenzaam voor de oude eik.

In de winter verliest hij zijn bladeren en dat hij, machtig en trots, naakt in het winterlandschap, overgeleverd aan de stormen die maar al te vaak zijn lichaam verwonden en zijn armen proberen af te breken. Hij buigt niet meer met de wind mee, hij ondergaat de aanvallen op zijn lichaam met veel gesteun en gekreun. Dagen sluiten zich aaneen, de ene dag lijkt op de ander, en de oude eik blijft waken over “zijn” mensen.

Maar al te vaak schudt hij zijn machtige takken wanneer hij moedeloos moet toezien hoe de mensen zich weer opnieuw storten in de jacht op onvermogen, geld en prestige, maar al te vaak ziet hij hoe mensen onderuit gaan omdat ze de race tegen de tijd verliezen.

Zijn machtig hart huilt om de mensen, het lijkt of ze vergeten zijn om nederig met de natuur om te gaan, de natuur die hen het recht op leven heeft gegeven. Het respect voor wat leven heet lijkt verloren te zijn en dat doet de machtige eik pijn. Eigenlijk wil hij het liefst in de open haard van de een of ander verdwijnen maar de wil om te overleven is te groot voor hem en dus ondergaat hij zijn eenzaam bestaan.

Vindt je het heel gek dat de machtige eik een treurwilg is geworden

Moraal?

Moet er een moraal zijn in dit verhaal? Zo ja, neem je geliefde dan weer eens mee naar de machtige eik, kerf de naam van jou en je geliefde in de stam van de boom, rust uit tegen zijn machtige stam en besef dat leven meer is dan overleven. Voel de ervaring van de oude eik, laat hem je beschermen
Misschien wordt je er beter van, slechter in elk geval niet…..

Liefs

### Schrijver

Je leerde mij om zelfstandig te lopen
Om te geloven in mijn eigen kracht
Maar jij stond altijd voor mij klaar
Wanneer ik het even niet meer zag

Jij was een vangnet onder de trapeze
een baken in een woeste zee
En waar ik in de wereld ook ging
Jou nam ik in gedachten mee

Jij was in vroeger jaren mijn grote held
Later kon je niet zoveel meer goed doen
Maar naarmate ik ouder begon te worden
Vroeg ik mijzelf vaak af hoe jij het zou doen

Nu leer ik jou opnieuw om te lopen
zie ik in jouw verwarde ogen mij terug
En heel even hou ik je tegen mij aan
Volwassenheid kwam voor mij
het kindzijn voor jou veel te vlug

### Schrijver

Ja, opeens stort mijn hele wereld in. Vrouwen schijnen ook mensen te zijn. Hadden ze me dat niet een jaar of vijftig terug kunnen vertellen?

Felle discussies zijn er aan vooraf gegaan maar ik moet het toe geven, vrouwen zijn mensen, en erger nog, ik mag een vrouw geen vrouw meer noemen maar moet ze ook nog eens mens gaan noemen. Weg verschil tussen man en vrouw, wij zijn allemaal hetzelfde, we zijn mensen.

De schrijfster van “Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus heeft officieel ongelijk gekregen en dat was een vrouw. Ik stap, al ik ooit weer een vriendin zal hebben, niet het bed in met een vrouw, maar met een mens.

Mijn spacemaatjes zijn allemaal mensen geworden, geen vriendinnen of vrienden meer maar mensen. Er gaat echt een wereld voor mij open. Het begrip “ mens kijk naar jezelf” krijgt een nieuwe lading, mannen die al jaren lang over hun vrouw spreken moeten nu hun mens voorstellen.

Het leven kan zo eenvoudig zijn, het is echt een wonder.

Doe ik nu een beetje spottend ?
Sorry dan mensen, ik kan er maar moeilijk aan wennen, maar ja, je bent nooit te oud om te leren zeg ik maar.

Ik zit op de dag te wachten dat het verschil tussen mens en dier ook wegvalt. Dat ik opeens tegen mijn hond wezen moet zeggen, mijn kat ook een wezen moet noemen en zelfs de wespen die massaal in mijn tuin leven zijn wezens.

Waarom hebben we feitelijk ook een onderscheid gemaakt tussen mannen en vrouwen, of tussen dieren en mensen?

Waarom heb ik op school mannelijke en vrouwelijke voornaamwoorden moeten leren? Had die leraar mij niet gewoon menselijke voornaamwoorden kunnen leren?

Hup, ik zal morgen die dikke van Dalen bellen dat hij zijn woordenboek moet aanpassen. Vrouw en man gaan er subiet uit.  Wordt die dikke meteen een heel klein beetje dunner.

Ook die ene vrouw die mijn leven probeert te vergallen door te denken dat zij na haar scheiding in luilekkerland terecht is gekomen en probeert te graaien wat er maar te graaien valt blijkt een mens te zijn.
Dat valt mij persoonlijk wat tegen, het maakt het een stuk minder aantrekkelijk om mens te zijn. Maar ach, dat is weer een ander verhaal.

Toch voorzie ik nog wel wat problemen. Vroeger kom je als man nog wel eens kijken naar een lekker wijf, of (netter gezegd) naar een mooie vrouw
Dat is voortaan over, voortaan mag ik alleen nog maar kijken naar een mooi mens van de vrouwelijke kant , of mag die vrouwelijke kant ook al niet meer?

Moet mijn hele denkvermogen het denken in termen van vrouw en man overboord gezet worden?
Vroeger was “mijn vrouw” een koosnaampje, moet die nu ook echt veranderen?
Zou lekker wijf dan wel weer mogen of is dat nu ook uit de boze?

Vrouwenrechten (aanrecht) en mannenrechten zullen ook wel moeten verdwijnen.
Ook de manlijke helft van de mens heeft voortaan recht op een aanrecht.
En wat te denken van de feministische VROUWEN, dat worden dan toch ook wel feministische MENSEN?
Probleem is dat de mensen die er anatomisch anders uitzien dan de voorheen vrouwen daar weer geen deel van mogen uitmaken.

Ik vind het allemaal maar moeilijk worden hoor, de duidelijkheid van vroeger is verdwenen. Een vrouw is een mens met borsten, over het al gemeen een hogere stem en anatomisch zo gebouwd dat de mens van het mannelijk, vroeger man genoemd daar veel plezier aan kon beleven. Andersom was het over het algemeen ook zo.

Ik zie een voordeel, er zijn voorheen vrouwen die op een voorheenverdacht veel op een man leken. Dat verschil is weggevallen. Ik kan mij dus niet zo makkelijk meer vergissen.
En voor mij, als domme, blonde ex man is ook het kijken naar baby’s een stuk eenvoudiger geworden. Ik kijk voortaan naar een mens in notendop en niet meer naar een meisje of jongetje

Nu nog een algemene term bedenken voor lelijk en mooi.
Ik zie soms mensen rondlopen waarvan ik mij werkelijk afvraag hoe het komt dat de spiegel waarin ze soms kijken niet spontaan in huilen uit barst.

PS. als ik het allemaal niet goed begrepen heb vergeef het mij dan. Ik kan er ook niets aan doen, ik ben tenslotte maar een MAN

Maak er weer een mooie dag van

Liefs

### Schrijver